KRÓTKI TRENING PISANIA FELIETONU:

Niestety, nie jest prosto nauczyć się pisania felietonów. To, że poznasz zasady wypisane powyżej, nie oznacza, że będziesz dobrym felietonistą. Mimo najszczerszych chęci nie da się wyuczyć swady i lekkiego pióra.

Na szczęście felieton nie jest szkolną formą wypowiedzi i raczej nauczyciel nie będzie od Was takiej wymagał. Jeśli nawet, to bardziej na próbę i dla ćwiczenia Waszych możliwości.

Po pierwsze: tytuł. Nie musi być krótki, ale żelazna zasada: zawsze wymyślamy go na końcu! Poza tym - patrz punkt 2 wyżej.

Przykładowe tytuły felietonów:

1. Słowacki wielkim poetą był - czyli blaski i cienie reformy edukacji.
   
   Pierwsza część tego tytułu wyraźnie nawiązuje do słynnego "Ferdydurke" Gombrowicza i anachronicznych sposobów nauczania profesora Pimki. Licealiści wiedzą o czym mowa, bo to ich lektura obowiązkowa (kapitalna naprawdę), gimnazjalistów zachęcam do czytania w wolnej chwili, bo warto.
    
2. Rzecz o niedźwiedziach i napędzie warpowym.
   
   Efekt komiczny uzyskuję się tu za pomocą zderzenia dwóch sprzeczności (przysłowiowego "piernika i wiatraka"). Nie są to jednak niedźwiedzie wzięte z powietrza. W tekście znaleźć możemy anegdotę o niedźwiedziu, któremu ciągnąc go do miodu, urywano uszy, a próbując go odeń odciągnąć - urwano mu ogon. Jest to metafora człowieka, którego do niczego nie jest łatwo przekonać. Napęd warpowy (również wyjaśniamy w tekście) to symbol świetlanej przyszłości Unii Europejskiej. A wszystko razem jest tytułem felietonu na temat przystąpienia Polski do europejskich struktur.
    
3. Wstyd, dorożka i ułani.
   
   Autor stwierdza ironicznie cytuję: "Wstyd - to pojęcie z przeszłości, jak dorożka, lampa gazowa czy ułani. Czasem tego się używa w celach dekoracyjnych, ale jeździ się nie dorożką, lecz szybkim samochodem."(S. Tym , Pies czyli kot, "Wprost" 1998-1999).

Po wtóre: sarkastyczne poczucie humoru autora.

Czyli to, czego wyuczyć się nie da. Tak się składa, że Tym - dziennikarz to również Tym - satyryk. Pozwolę sobie zacytować Psa czyli kota:

"W Polsce prawie wszystkie pociągi się spóźniają, a białe zagłówki w pierwszej klasie są zawsze szare i wytłuszczone. Brud, smród i ciągłe spóźnienia - tak ja odbieram PKP. Ale na przykład minister transportu Tadeusz Syryjczyk widzi PKP inaczej i na Dworcu Wschodnim w Warszawie przy wyjściu ze ścieku (zwanego tunelem dla podróżnych) na peron drugi jest wyjaśnienie skrótu: "PKP - Pewność Komfort Punktualność". Minister Syryjczyk równie dobrze mógłby tu zwiesić napis: "Niech żyje przyjaźń polsko-radziecka!", bo przecież ta przyjaźń też była dla nas jak PKP - i pewność była, i komfort był, i tak dalej było."

Sarkazm przejawia się szczególnie w podkreślonym fragmencie. Każdy dobrze wie, że PKP coraz mniej ma wspólnego z pewnością, komfortem i punktualnością. Pociągi polskie spóźniają się okropnie, jesteśmy w nich okradani, siedzenia i szyby są niemiłosiernie brudne, a toalety to najobrzydliwsze miejsca na świecie. I za to wszystko jeszcze piekielnie drogo płacimy. Niezwykle trafne jest przyrównanie takich usług do niedawnej przymusowej "przyjaźni" polsko - radzieckiej.

Lub inny przykład z tegoż:

"[Według posła Rybickiego]AWS zrealizowała (..) cztery wielkie reformy". Panie Rybicki, cztery "wielkie reformy" to jest o tych czterech wielkich kupach, które AWS nasadziło wraz z UW? Prawdziwe cztery wielkie reformy to ma pani Leopoldyna Sztyfcik (wzrost - 156, waga - 118) z Nakła, ul. Księcia Wiśniowieckiego 94b m. 172.

Sarkazm ujawnia się przyrównaniu czterech reform (administracyjnej, szkolnictwa, emerytalnej i służby zdrowia) przeprowadzonych przez rząd Jerzego Buzka do innych >>reform<<, czyli dużych rozmiarów, zwykle barchanowy, element bielizny. Takie skojarzenie może być tylko jedno: zarówno jedne, jak i drugie są do ......niczego.