W piątkowy wieczór 3 lutego odbyło się spotkanie w ramach cyklu "KaffeLit z ogrodów natury i literatury", gościem tego spotkania był Tomasz Budzyński - ikona polskiej muzyki rockowej, autor książki "Soul side story", reżyser filmu "Droga na wschód", malarz, autor tekstów.  Znany jest przede wszystkim jako wokalista zespołów Siekiera, Armia, 2Tm2,3 oraz Budzy i Trupia Czaszka. Nagrał także solowe płyty Taniec szkieletów (2002), Luna (2008) i Osobliwości (2011). Prowadzącym był Sebastian Chosiński, który rozpoczął spotkanie od cytatów z książki Tomasza Budzyńskiego, opisującej EKO-CZAD w Wągrowcu z 1991 roku. Jak się okazało Wągrowiec miał duży wpływ na życie muzyka, ponieważ tutaj właśnie podczas imprezy w '91 roku poznał swoją obecną żonę i matkę dwójki dzieci. Tomasz Budzyński przyznał, że nie wyobrażał sobie swojej przyszłości w roli muzyka. Chodził do liceum plastycznego. Jak podkreślił, również teraz uważa się przede wszystkim za malarza. Przełomem okazał się punk rock i założony w Puławach zespół Siekiera, od którego artysta zaczął swoją muzyczną drogę. Grupa w 1984 roku została laureatem festiwalu w Jarocinie. – Półgodzinny występ w Jarocinie zmienił całe moje życie. Z nieznanego nikomu chłopaka z małego miasteczka stałem się gwiazdą rocka – wspominał Tomasz Budzyński. - Był to zespół bardziej artystyczny niż punkowy. To było coś więcej niż punk rock. Śpiewaliśmy ciekawą ekspresjonistyczną poezję - mówił bohater spotkania. Artysta bardzo ciepło wspomina swoją babcię Anielę, która miała ogromny wpływ na jego dzieciństwo i późniejsze życie, zadedykował jej również utwór "Anielo, mój aniele". Spotkanie przebiegało w kameralnym gronie, przy kawie. W czasie spotkania został zaprezentowany film Tomasza Budzyńskiego „Podróż na wschód”. Film ten jest dołączony do książki, którą już można zakupić w księgarni. W trakcie spotkania autor prezentował również swoje obrazy.(ag)

Nocowaliśmy na polowych łóżkach na jakimś zesquatowanym hotelu gdzieś w okolicach rynku. Wieczorem poszedłem poszukać papierosa i tak trafiłem na poznańską załogę, która przyjechała na Eko-Czad z zespołem Apatia. Tam po raz pierwszy zobaczyłem Natalię. Zaproponowałem wymianę: dostanę papierosa, jeśli opowiem dowcip, który wszystkich rozśmieszy. Zamiast kawału opowiedziałem jednak o człowieku, którego widziałem w ciągu minionego dnia, a który miał na ręce tatuaż z Syrenką. Ale nie Syrenką Warszawską, tylko z samochodem. Pierwszy raz widziałem faceta, który wytatuował sobie samochód. I dostałem Marlboro. Dziś już nie palę, a Natalia jest moją żoną i matką dwójki naszych dzieci.

więcej w marcowym numerze Biuletynu MŁODE MIASTO